گر دست خون آلودهء مادر بر مزار گلگون فرزند بارها به سر خاک سرخ نمی ریخت

می توانستم از غروب طلائی و بامداد بنفش بگویم

آنگاه که فاجعه از پس فاجعه چون پیرزنی در رخت عروسی

                                                                 رقصان در نمی آمد!

گر سلاخی و قتل عام کردن

               لحظه ای مجال می داد

می شد از دشت پر لاله و گل مریم

      دوان دوان در میان دشت و گل گفت

سلاح و گلوله های سربی

                                گر آنی از نفس می افتاد

می شد ، آری

از میلاد شاپرکهای بهاری

از گربه نوروزی ها گفت

                                 آری می شد!

***

حال اما وقت افسوس نیست

وقت گفتن از عشق و لاله و شاپرکها هم نیست

تنها و بی گاه، که روح ها، دارند وداع می کنند با تن ها

بیا!

بیا تنها را پلهء صعود آزادی

آن نوزادی کنیم

که در دامان کینهء مادر

چه بس خیال پریشان به چشم بی خواب است

ز چشم خویش گرفتم قیاس کار جهان    

که نقش مردم حق بین همیشه بر آب است

زمانه کیفر بیداد سخت خواهد داد

سزای رستم بد روز مرگ سهراب است    (ه.ا.سایه)

آره حتی اگر که رستم باشی اما روز ، روز تو نباشه بچه ات به دست خودت کشته میشه. تو این دنیا واقعآ به قیاس که نگاه میکنی شانس، درصد بالایی از زندگی ما رو تشکیل میدهد. وقتی نشاندنت سر یک بازی شطرنجی که یه قلعه و دوتا سرباز بیشتر نداری روبروی کسی که وزیر و قلعه و فیل و ...داره اگر بهترین شطرنج باز باشی می بازی. منظورم اینه که اگر با استعداد باشی اما در یک خانواده فقیر به دنیا بیای(مخصوصآ در دنیای امروزی)هیچ کارش نمی تونی بکنی. و این بزرگ ترین ظلم و بی عدالتی است که استعدادهایی به تباهی میرود فقط به خاطر اشتباه دیگران. واقعا بزرگترین بی عدالتی است.

باید استاد و فرود آمد بر آستان دری که کوبه ندارد   

چرا که اگر به گاه آمده باشی دربان به انتظار توست

وگر بی گاه به در کوفتنت پاسخی نمی آید! (ا.بامداد)

نمی خواستم از درد و رنج بگم. میخواستم به بااستعدادهایی که والدین آنها با فداکاری سعی می کنند استعدادهایشان حرام نشود بگویم قدر آنها را بدانید. اگر با یک شانس بد در خانه همسایه به دنیا می آمدید می خواستید چکار بکنید.

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره قسمت اوضاع چنین باشد

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود

کان شاهد بازاری و آن پرده نشین باشد! (حافظ ناشنیده پند)

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی   وین دفتر بی معنی قرق می ناب اولـی

چون عمر تبه کردم ؛ چندان که نظر کردم    در کنج خراباتـــــی افتاده خراب اولی

چون مصلحت اندیشی دور است زدرویشی      هم سینه پر آتش به؛هم دیده پر اب اولی

تا بی سرو پا باشد اوضاع فلک زین دست        در سر هوس ساقی؛در دست شراب اولی

از همچو تو دلداری دل بر نکنم ؛ اری             گر تاب کشم؛ باری زان زلف بتاب اولی

من حال دل زاهد با خلق نخواهم گفت           وین قصه اگر گویم با چنگ ورباب اولی

چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون شو

مستی و هوس ناکی در عهد شباب اولی

این هم پرتره ای از حافظ شیرازی، البته درعهد پیری؛زمانی که مستی و هوسناکی رو پشت سر گذاشته شده واقعآ زمان پیری هر کس ثمره تجربه زندگی هر فردی است و میتونه باعث بروز هنرهای جاودانه از انسانهای بزرگ باشد.به امید انکه مصلحت اندیشی رو دور بندازید و از همچون ان دلدار دل بر نکنید.این غزل با تمام زیبایی که داره اما نکته مهم اینکه چون اوضاع فلک همیشه از ان دست است که حافظ میگه پس بایستی طوریعمل کنی که زیاد اوضاع زمانه روی تو تاثیرنذاره.### مداد کنته / 50 در 35سانت/زمستان  1385

حرفهایی از شیطان

او(خدا) خلق کرد و چه کار بیهوده!

او همراه خلق تو ؛ غریزه را به وجود آورد

و ذاتی که در تیررس تو نیست

و تو را منع کرد از چیزی که خود داده بود

و باز چه بیهوده

بچش اما نخور ؛ انگشت بزن اما لمس نکن

نظر بنداز اما خیره نشو

بکن اما نکن

من اما از ازل حامیت بودم

احساست را محترم بر می شمردم

تا لعنت شدم

او خلق کرد و چه کار بیهوده!

حتی اختیار را به تو داد

و همه چیز را از سر خود وا نهاد

و اندک خطا؛ تو هستی و دوزخ و آتش!

حال انکه بهشتیان چیزی جز انچه او میخواست نیستند

من اما حامیه حتی دوزخیانم و مثل مادر با انها همدردی میکنم

خلق او بیهوده بود

او همیشه ازین سخن در عذاب است

هنگامی که من به ذات طرفدار غریزه توام

سرایم دوزخ است ؛ تو بگو من ستمکارم یا که او؟

و از ان زمان که اختیارت را خلق کرد

کار من شروع شد

کاری که بایستی انجام می شد و گر خلاف او به تو تعظیم میکردم....

حرف من از خوبی و بدی نیست حتی

ما ؛ من و تو مجبوریم

در بند فیلم نامه ایی که پایانی از ازل داشته

گر پایانی نداشت نادان از کار جهان می مانست.

البته این حرفهای شیطان یا همان ابلیسه.ببنید چی میگه راست میگه ،دروغ میگه.مواظب باشید.اینو حذف نمیکنم مطمئن باشید.

نمی دانی که من در هر ستاره

که مه را تا سحر یار و ندیم است

و یا در چهرهء سرخ شقایق

که خود بازیچهء دست نسیم است

نشانی از تو می بینم ، سراغی از تو می گیرم

نمی دانی که من در قطرهء اشک

که روزی مظهر خشم تو بوده

و یا در شط خونین افقها

که روزی منظر چشم تو بوده

نشانی از تو می بینم ، سراغی از تو می گیرم

در ایام بهاران ، در آب چشمه ساران

در آن شبنم ، در آن گل ،در عشق پاک بلبل

در اندوه غریبان ، در آه بی نسیبان

در آن گم گشتگیها ، در این سرگشتگیها

نشانی از تو می بینم ، سراغی از تو می گیرم

و اینک در رواق کهکشانها ، در آوار حزین کاروانها

در آن رنگین کمان پیر و خسته ، در آن اشکی که بر مژگان نشسته

در آن جامی که خالی مانده از می ، در آوایی که بر می خیزد از نی

نشانی از تو می بینم ، سراغی از تو می گیرم

 نشانی از تو می بینم ، سراغی از تو می گیرم

تقدیم به دوستان عزیز.یک غیبت طولانی ، اما با یک شعر خوب.امشب داره بارون میاد داره آخرین بارونای خودشو میزنه و بایستی دوباره چند ماه به انتظار نشست.امیدوارم که دوستان خوب همیشه عاشق بمونن و همیشه عشق باعث پیشرفت انها گردد.و همیشه نشانی از او را ببینن و سراغی از اون بگیرن

با هر چیز پاک و صادق هر چیزی که بتونه به یادش افتاد.با اون چیزهایی که در بالا بهش اشاره شد.

آری ، به هر حال زندگی جاریست

در همین آدمها که میبینی، همینان که در گوشه و کنار، در کوی و برزن

اینان که تعصبشان به اندازهء سخاوتشان

و خشمشان در نهایت کمتر از مهربانیشان نیست!

در همین آدمها ، آری زندگی به هر حال جاریست!

تقدیم به دوستان.انعطاف پذیری در نحوه زندگی ایرانیان ، یا حداقل شیرازیان ، و یا حداقلتر هم محلیها و همسن سالانم بسی جای تعریف دارد.اونا به هر نحو و صورتی که شده دارن زندگی میکنن.میگه هی! داری عقب میمونیا.(کی داره میگه؟ یکی ازون ته مه ها دیگه) منم که میشناسید میگم که همین عقب موندنها شده شیوهء زندگی ما!

ای صبا!

گردی از رهگذر دوست، به کوری رقیب ..... بهر آسایش این دیدهء خون بار بیار!

من و انکار شراب؟ این چه حکایت باشد! .........غالبآ این قدرم عقل و کفایت باشد!

زاهد ار راه به رندی نبرد معذور است .............. عشق، کاریست که موقوف هدایت باشد

من که شبها ره تقوا زده ام با دف و چنگ......... این زمان سر به ره آرم؟ چه حکایت باشد؟!

بندهء پیر مغانم که ز جهلم برهاند ................... پیر ما هر چه کند عین ولایت باشد!

زاهد و عُجب و نماز و ، من و مستی و نیاز ............ تا خدا را ز میان با که عنایت باشد!

تا به غایت ره میخانه نمی دانستم ...................... ور نه ، مستوری مستان به چه غایت باشد؟

دوش از این غصه نخفتم که فقیهی می گفت ...... حافظ ار باده خورد جای شکایت باشد!

تقدیم به دوستان.امروز روز بزرگداشت ((حافظ نا شنیده پند)) است.دوست داشتم که غزلو واستون معنی کنم.البته بعضی از ابیاتش.شما برداشت آزاد حساب کنید.

۱.من شراب رو انکار کنم؟! این دگه چه صیغه ایست،بابا دیگه اینقدر دیگه عقل و هوش واسم مونده دیگه!

۲.اینا که رو منبر نشستن و جا خشک کردنو کم نمیارن اگه که ندونن دارم چیکار میکنم هیچ گناهی ندارن اخه عشق با ماست و داره ما رو هدایت میکنه،بدبختا بایدم نفهمن ما کجاییمو چه میکنیم!

۴.من که شبها با ساز و نواز به تقوا رسیدم حالا بیام با وردهای شما زاهدایی که بالا توضیح دادم به پارسایی برسم یا خدا! این دیگه چه صیغه ایست؟!

۵.بابا شما به راهتون برید و ما هم به راه خودمون.خدا آخرش خوش میدونه که کی داره درست میره!

۷. این بیت هم یه ایهام داره که زاهدا رو بیش از پیش می پیچونه. معلوم نیست حافظ داره میگه که ما شراب که نمی خوریم و اگه زاهدا میگن که میخوریم حالمون و گرفتن . و معلومم نیست شایدم داره میگه که اگر نمیفهمن که روی چه حسابی شراب میخوریم باز جای غصه داره.

این یه برداشت آزاد از این غزل بود. ما که میدونیم حافظ از شراب ازلی میگوید و زاهدا هم ...

قطره های باران تکراری اما زیبا می نوازند

سعی شان پنداری امیدست که به دلها می دهند

دلهایی که خرابهء انتظارش دیریست فروریخته

اما طبل این نوازنده ها، این رعد، حکایتی دگر در اعماق خویش دارد

گویی رسوایی آواز امشب را در بر دارد

آتش ظلم فراگیرست/ می بینیم  می بینیم / جرآت گفتن اما نداریم

طبل آسمان سیاه امشب محکمتر می کوبد/ باران بیشتر می بارد

صدای باران زیبا پشت باد گم می شود/ باران دگر نغمه سر نمی دهد/ گریه میکند

این آتش جانسوز دلها / این انتظارها/ باران یاری ندارد که خاموشش کند

****

می رسد آیا روزی،لحظه ای حتی، این قطره ها سیل گردد؟

حاکم مستبد ظلم دلها را بخود آورد؟

آه باران/ چه بی دریغ تمام هستی ات با ایثاری دو چندان را

مصرف این دلهای ستم دیده میکنی

و ما انتظارهایمان و امیدهایمان را که در کوچه ای بی انتها گم کرده ایم/به تو دل بسته ایم

****

هر چند که میدانیم از تو هم دگر بر نمی آید براورد امید

در عصری نیستیم که قطره قطره جمع گردد و دریا شود

قطره هایی آتش است و قطره ای آب

چگونه خاموش می شود این آتش نایاب

پس از مرگ تنها عادلی در این دنیای دون

عدالتت را ما که باور کردیم

بــــــارون! (

ک . م )

تقدیم به دوستان. امیدوارم که با سال تحصیلی یه جوری کنار اومده باشین.یادم میاد موقه ای که این مطلب رو مینوشتم در زمستان ۸۲، بارانی همچون دم اسب می بارید و صدای بارون روی شیروانی  خونه مون اواز میخوند.و من هرچه می دیدم و می شنیدم ،مینوشتم! الانم واقعآ دلم کپک زده از آنکه سطری بنویسم از دلتنگی دل....دلتنگی بارون....نمیدونم نمیدونم چرا با قلم قهرم.میدونید خدا نکنه که کمی آگاهی بیشتر ، کمی اطلاعات و علم بیشتر نذاره که هرچی توی دلته رو بیرون بریزی، هر جایی که دلت می خواست رو مانع بشه که بری!! امیدوارم با خوندن این مطلب یاد بارون و اوضاع زمانه بیفتید ، خوب نیست یکم بیرون خودمونم یه نگاهی و نظری بندازیم؟ چرا خوبه!

 در شمعدانیهای من شمع نیست

آنها تار عنکبوت بر تن کرده اند

آخرین شمع سالهاست که در آنها خاموش گشته

آری از آن زمان که نبوده ام حتی

اما انتظارم پیوسته در طول تاریخشان موج میزند شاید

نه! در این شمعدانیها هیچگاه شمع نیست

و من انتظار پوسیده ام را هنوز بر تن دارم

چونان شمعدانیها در بر تار عنکبوت!

تقدیم به دوستان.دیگه نقاشیام و سیاه مشقام دارن به تهش میرسن.امیدوارم پاییزی بارونی همراه عشق پاییزی داشته باشید.

این پرسشی بود در مرز حیوان

که از آن سر برآورد انسان

" آدم" گفت : از این میوه منع شدم،

چرا؟

این پرسشی بود در مرز تفکر

رهایی از حیوان و رسیدن به انسان

این پرسشی بود که انسان کمر خم کرد زیر آن

چرا هستم؟

و

در مجمر تنهایی من میرقصد هنوز صدای پای رفتن تو!

چرا؟

یه بار یکی از پسرهای همسایمون با قرص خود کشی کرده بود و بالاخره دکتر اونو نجات داد،این دوست ما از بس خوشکل بود بهش میگفتن کورش کروکدیل،اقا دکتر مهربون بالای تخت او با نوازش از کروکدیل ما پرسید عزیزم چــــرا میخواستی خود کشی کنی؟ آقا کورش کروکدیل ما هم با صدای کلفت خودش در جواب آقا دکتر مهربون گفت:

چراشو برو از چراغعلی بپرس!

در پرت ترین جای زمین

در نزدیک ترین شهر غم

در خانهء یأس ، کنار شومینهء انتظار

خاکسترهای بیقراری را بی هیچ دلیل جا به جا می کنم

¤¤¤¤¤¤¤

در آنجا که بـــاید باشی!

در رواق وادی عشق و صفا

در سرای محبت ، نزدیک آلاچیق امید

که چشم اندازی مهربان و بی گناه

به مرغ عشق های دوستی داری

¤¤¤¤¤¤¤

تــــــو کجا و مـــــن کجا !

¤¤¤¤¤¤¤

تقدیم به دوستان.بعضی موقه ها که حالاهم واسه ما شده اغلب انسان دو سر باخت میشه!اوووووووه اینقدر پوسیده و فاسد شدی که اگر کسی خواست بیاد کمکی،راه حلی،تکونی بهت بده،بوی گندت خفش میکنه.اما به هر حال راه افتادیمو خود و سرنوشت و گذشته رو هلنگ هلنگ داریم میکشیم،میبینی که.به قول اخوان طمع شعله هم نمی بندیم!خردک شررم هم بخوره توی سرمون که هشتا شرر از بقلمون بزنه بیرون.و به قول شاملو که سوالش بی جواب موند(کسی را اعتراضی هست؟)من جواب میدم نه هیچ اعتراضی هم نیست.فاصلهء ما تا تو، تا عشق رو اون بالا نوشتیم.داریم توی تئوریک تو و عشق دست و پا میزنیم.(چندان که گفتیم غم با طبیبان ــ درمان نکردند مسکین غریبان)ما هنـــــــــــــــــــــــوز نشناختیمتو بی مهابا هر چی می خوایم داریم میگیم تو هم بخند شاید هم توی دلت بگی قرطی تازه داری یه کارایی میکنی!اما هنوز زخم ندونم کاریات التیام پیدا نکرده که بخوای ..... بریدیمو دوختیمو بازم لنگ لنگان داریم میائیم.این ضرب المثل هم واسه اینکه دل رفقا زیاد از این فراق نگیره.مخصوصآ تو!

به شتر میگن چرا گردنت کجه؟ میگه که بابا کجام راسته!

اگه خواستین نظری بدین، اول برگردین یه دور دیگه بخونین. اگه میشه که میدونم نمیشه.

در این دشت

در میان این همه درخت

هیزم شکن به آن سرو سترگ و

پیر می برد یورش

با تمام قدرت!

از او کنده ای بیش نمی سازد

بی خبر از آنکه ریشه سرو پیر

فردا دوباره آن سرو رعنا می شود

فردائی که هیزم شکن

نمی تواند تبرش را بردارد حتی!

گلهای پژمرده/مدادکنته/۵۰X۳۵/ ۱۳۸۴

نه نمی شود ، نمی توان آن روز ها را از یاد برد

روز هایی که بزرگ شدم ، روز هایی که از درد بزرگ شدم!

سا عاتی که دست شب را در دست روز می گذاشتم

روزهایی که همه لرزش دلم از همین آینده بود

و من چه خوب میدیدم این روزهایم را

و تو می خواهی از یاد ببرم گذشته ام را

و تو می خواهی فراموش کنم دردهایم را

اما این گلشن خاطره ها

دیگر هیچ ربطی به خزان مستبد دستهای تو ندارد!

^{تقدیم به دوستان عزیز. باور بفرمایید بی هیچ قصد و غرض اینو نوشتم.اما واقعآ هر کاری که با انسان می شد کردند اما نتوانستن کاری کنن که خاطره هاشو از یاد ببره.اون شالوده اصلئی که در آخر منجر به انسان شدن میگردد و تو هیچ چیز نیستی جز خاطره ها . به راستی بگرد ببین می تونی چیزی غیر ازین باشی! شما هم دیگه عادت کردید به نگرفتن ازین کلمات.}

آه قایقی سویم فرست

نه، خسته شدم دگر در این جزیرهء سرگردانی

بس است دگر، دیدم هر چه را که باید!

شنیدم هر چه را که شاید!

خسته ام، خسته ای فرسوده

قایقم کو؟ شهر من کو؟

بگو این آخر کار من نیست،بگو

من و این فاصله ها

من و این خاطره ها

من و این لبخند های عبث

من و این گلایه ها

بگو این آخر کار من نیست،بگو

^{( ک . م )}

سنگ پاره در کفِ کودک

طلسم معجزتی

مگر پناه دهد از گزند خویشتنم

چنین که دستِ تطاول به خود گشاده

منم!

................(احمد شاملو)

تو این قطعه شاملو میگوید که به هر دری زدم که از جنگ با خود فرار کنم ،از میوه بر درخت تا سنگ شدن حتی ،شاید این قطعه شروع همان(بی آنکه جز با خویشتن به جنگ بر خواسته باشم)باشد. و مگر یک طلسم معجزتی بتواند او را پناهگاه باشد.بی شک این معجزه عشق می باشد.جنگ با خویشتن شاملو یا هر انسان آگاه ،همان آگاهیهایی است که از پیرامون خود کسب میکند،مسائلی که پوچی،رذلی،بی عدالتی و ... در آنها موج میزند.و این با سراسر عاشق بودن او منافات دارد. او عاشق است ، می تواند "از دستهای گرم معشوق خویش سخنها گوید"غم نان اگر بگذاردش.به همین دلیل همیشه شاید دست تطاول به خود گشاده است.و همیشه مأوائی جز عشق پناهگاهش نبوده است هر چند رنگهای آبی و سرخ عشق پیدا نبوده است.شاملو رو بایست با دقت تر خوند،نه ..... منو امشبو بی خوابیو شاملوو یه مشت حرفای که بدرد کمتر کسی میخورو کمتر کسی میخونه.

در جریان گذر سالها

نه! ، هیچ اتفاقی نیفتاد

تو متولد شدی!

بسان آن قطره ز ابری به دریایی

که هیچ اتفاقی نیفتاد

نه کسی خرسند بود ، نه کسی زیاد شد

 نه طالع شومی ، نه آیه یآسی ، نه بی قراری ، نه شادی ، نه! نه! نه!

به این دیار دعوت نشده بودی، ای میهمان ناخوانده!

نه ککی کسی را گزید ، و نه حتی آبی در دلی تکان خورد

تو متولد شدی بدین سبب شاید

که بپرسی چرا ، که بدانی چرا

محال ترین چراها در تو نقش بندد و

بی اعتنا

از کنارت رد شوند و نه حتی پاسخی و نه حتی نگاهی

آری تو تنهایی. ( ک.م)

تقدیم به دوستان عزیز.دیر به دیر میام اما یه چیز نو واستون میارم.شاید بگید هیچکس با هیچکس تنها نیست.اما بعضی معتقدند که تنها به دنیا می آییم،تنها می زییم ، تنها می میریم.چنانچه که در قرآن نیز نوشته شده که هرکس تنها بازخواست میشود.منظور من از تنهایی این نیست که کسی دور و برت نباشه. نه اون تنهایی که در ذهن تو نقش می بنددو تو را فرسنگها به اندازه ی کاملآ متفاوت بودنت با دیگران ،دور میکند.یه مثال ساده هرکس هرچقدر هراندازه هرچی تو گوشت بخونه، دست آخر این تویی که فکر میکنی و این تویی که انتخاب میکنی و انجام میدی.صرف نظر از اینکه تو در گذشته اعتقاداتی رو اندوختی و حالا عمل میکنی،کمی بیاندیش که تو چقدر تنهایی به چه اندازه؟

کی می خونه این همه رو.

وگر به خشم،صدهزارسال روی به قهر ـــــ به عاقبت به من آیی که منتهات منم؟

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی ـــــــــ مرو به خشک که دریای باصفات منم؟

نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند ــــــــ که گم کنی سر چشمهء صفات منم؟

اگر چراغ دلی دانک راه خانه کجاست

وگر خدا صفتی دانک کدخدات منم.

تقدیم به دوستان عزیز.راستش خیلی وقت بود ازتون دور بودم.نمی دونم چه خبر شده،امیدوارم همه دوستان سلامت باشن از کنکوریا تا دانشجویان(بینوایان)بالاخره اونایی که بی خیال درسن و دمشون هم گرم!خداییش این دانشگاه شیراز چنان پوستی از سر آقا میکنه که آقا هرگز یادش نمیره!،،،شیرازیان میدونن من چی میگم.بگذریم.چند بیت از مولانا براتون نوشتم که هر موقه اونو میخونم انگار یه نفر از درون بهم تلنگری میزنه! امیدوارم که بخونید و اگه چیزی به ذهنتون رسید واسم بنویسد.این نقاشی هم از خود مولاناست در اندازهء۴۰در۳۰ با مداد کنته.

تولدت هنگامی است که زمان یخ زده است/ ایستاده است

تولدت لحظه ایست که امید یاس شده است/ افسوس شده است

تولدت ساعتی است که چراغی نمانده/همه جا خاموشی شده است

تولدت روزی است که آخرین چشم به راهت به سخره گرفته شده است

از درون ویران شده است

تولدت آن سال موعود است ، شمع ها در دست کودکان جهان است

به دنبالت چنان زار می گریند و میگردند

تا دل سنگ زمان آب شود/قطره شود

و تو می آیی/و تو با ماشین سفید می آیی!

پیاده می شوی! زمین می خوری! همه میخندند! تو میگی زهرمار ،بلند می شوی!

راننده میگه کرایت کو؟!

تو میگی یکی پنجاه تومان نداره بده به این بنده ی خدا؟!

همه میگن برو بابا.یکی میگه نا سلامتی تو اومدی ناجی ما باشی!

تو میگی من اومدم ناجی شما باشم؟ من؟!

ای بدبختا ، واقعآ شما چقدر بدبختید! (ک . م )

تقدیم به دوستان.خیلی وقت بود چیزی ننوشته بودم.نمیدونم شاید خنده دار نباشه اما یه جورایی میگه تنها ناجی خودت ،خودتی.دیدید که ناجی چی گفت مخصوصآ در آخر! به هر حال بعد این همه شاید این پست به جا بود.کمی خنده، خنده ای که ..... 

از خون جوانان وطن لاله

خدا لاله

عزیز لاله دمیدست

از ماتم سرو قدشان سروُ

خدا سروُ

جانم سروُ خمیدست

چه کج رفتاری ای چرخ

چه بد کرداری ای چرخ

سر کین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ،نه آیین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ،نه آیین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ،نه آیین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ،نه آیین داری ای جرخ

( عارف قزوینی)

تقدیم به دوستان از دست رفته ی دوستان.

انکار نا شدنی است

هر چه سعی بیشتر ، تنهایی و یاْس نیز بیشتر

و در بی راهه ها کورمال کورمال دیدنِ سرابِ روزنهء امید را

آه نیست / ناله نیست / شکایت نیست

دیدن و خندیدنِ زهرآگین و بعد نیز گفتن

مرداب است ، منجلابی که دیگران ساختند

هر چه سعی بیشتر ، فرورفتن نیز بیشتر

افسوس!

آن دور دستها آنهایی که می بینند

به چه آسانی برچسب

بی همتی ، شکایت و ناله می چسبانند! / افسوس!

و من هنوز منتظر هستم

شاخهء آن درخت جوان و تنومند در مردابم بیفتد!

حتی آن روز که دیگر قرق شده ام. ( ک . م )

تقدیم به دوستان.نمی دونم تا حالا یه مورچه یا حشره دیدید که توی گِل و لای گیر کرده باشه و هر چه بیشتر دست و پا میزنه سریعتر فرو میره؟! نمی دونم تا حالا دیدید یا احساس کردید که سرعتتون دوبرابر میکنید اما دیرتر می رسید؟! نمی دونم های بیشمار......... اما سعی کنید مثل اون بکسری باشید که حریفش اینقدر بهش مشت میزنه تا خسته میشه و خودش میفته! میدونم خندتون میگیره میگید این یارو چی میگه واسه خودش.اما میون این همه وبلاگ مثل این وب .......هر چه میخوام از عشق و شادی براتون بگم نمیدونم چرا نمیشه.اما من عجب هوایی دارم .داره بارون میاد،بارونیها شاد باشید.این نقاشی هم نامش کــــــــــــــــابوس می باشد.مداد کنته و کاغذ کاهی/۱۳۸۲.

می گذاشت بر سر کوهای رشید

من از برون تنهای تنها

لیک اندرون سرشار از تو بودم

عابران تنی خسته و گم کرده یار می دیدند

و من شاد و سرزنده با تو در والاترین مکان بودم

اما چه زود مهتاب با چادر تاریک

جایش را پس گرفت از حکمرانی کوهای رشید

نوشته هایت را پشت پنجره ئی، که میزبان مهتاب بود

می خواندم

خوب یادم نیست ، تا آنجا خواندم که تو می گفتی  پس از آن را

هر چه باقی بود

حریر مهتاب سفید را سبزی پر نور تو دزدیده بود

و من حیرت نمی کردم ، در خواب بیدار بودم!

مهمان میزبانم بودم!

دیده هایت آرامش مطلق ،لبانت نجابت را شرمسار می کند

گونه هایت در اعماق شرم ،کوهی است استوار

که مسیر وجودم را تعیین می کند

ای آنکه بد قلق ترین مخلوقت را

تراشیدی تا نقاشی و شعر!

با تو دیشب در خواب بیدار بودم! ( ک . م )

تقدیم به دوستان عزیز.راستش چندتا متن غمگین پشت سر هم زدم و می بینم که همه با غصه جواب دادن و حالا امیدوارم که این مطلب کمی از اون حال هوا درتون بیاره.البته که فقط یه عشق یک عشق واقعی میتونه نجات بده ، چه کسی رو نجات بده؟ خب همه رو! امیدوارم که بتونید حدس بزنید که چه کسی رو در خواب دیدم!!!!

این نقاشی صحنه ای از اتاق خودم است که در آن تنها منبع نور یک شمعه و خواستم دیوارها و پرده و پنجره بر این اساس رنگ امیزی بشن که بر میگرده به ۵سال پیش! ای قافله عمر! ای!

بخواب

خوابی تلخ داشته باش و آشفته

ز تکرار ماجراهای روزمره

بسوز ،ذره ذره آب شو

هم در آن کابوس پتیاره

ببین ، بفهم ، منال اما

میاندیش که از خود نیز خنجر از پشت می خوری!

خواب را چاره کن

که می دانی بیداری عذاب است و خواری

وقتی سیل جماعت بیداران از خواب بدتر را ، که

 بسوی مرداب خون خواهی یکدیگر روانند، شاهدی

خواب را چاره کن!

مرگ؟ دور است

بیداری؟ عذاب

خواب را چاره کن! ( ک . م ) (۲۲/ بهمن/۱۳۸۲)

تقدیم به دوستان عزیز.بعضی موقه ها اگه سرتو بذاری زمین بخوابی بهتره،خیلی بهتره!چون داری عملآ می بینی که خودت بخودت رحم نمیکنی! هر چند موقه خواب کابوسها دست از سرت بر نمی دارن.اما چاره این بیداری همان خواب است.نقاشی با نام زمســــــــــــــتان/۱۳۸۰/رنگ روغن/بایستی توی زمستان می ذاشتمش اما من کدوم کارمو سر وقتش انجام دادم که این دومیش باشه.

که فندق را می گفت

در جنگ با خشکسالی شکست خورده است

ور نه نارگیل بوده است!

خنده ها به سویش سرازیر می شد

از آن دست که او هیچ نمی فهمد

گر در این محفل نشسته است

جز برای خنداندن بزرگان که کوچکترانند ، نبوده است!

ابله بود شاید او

یکی اما در آن محفل در نیامد

تا بر سخنش تامل کند. (ک.م)

تقدیم به دوستان.بعضی وقتها از سخنانی به ظاهر مزخرف میشه نکته ها برداشت کرد.شما از ابله من چه برداشتی میکنید؟

تمام انسانها یه روزی تقریبآ همین شکلی میشن.این نقاشی بلعکس قبلی ها ۲ماه

 پیش کشیدمش و قبل از آن تو این فکر بودم انسانها تنها راه جاودانه ای که میتونن

 نامی در این جهان باقی بگذارند هنر است حالا این هنر میتونه یک نقاشی

باشه ،یا یه کتاب باشه،یا .... به هر حال باید یک هنر باشه !

این شخص روزی زنده بوده ،حرف میزده ،عقاید خودشو منتقل میکرده

.اما اکنون اسکلتی بیش نیست حتی اگر درست نگاه کنید چونهء

پایینی او جدا شده،اما اون پایین ((کتابش)) داره حرف میزنه

و هنوز عقایدش را مطرح میکنه،هم کتاب هم اسکلت هر

دو در قسمتی از کتاب خانه قرار گرفتند. و منم خواستم با قرار

 دادن اینها کنار هم این حس بزرگ و شیرین اما تا حدودی مبهم رو نشون بدم .                                           

حالا به دید و نظرتون نقاشی فرق نکرد؟شما برای جاودانه شدن چکار میکنید یا چکار خواهی کرد؟ البته بعضیها میگن ما نمی خواهیم جاودانه بشیم که ما با اونا کاری نداریم.البته روزی سر و کارشون با این حرف میفته!خب هم راجب نقاشی نظرتون رو بگید هم موضوع.بسه از بس بهم گفتیم سال نو مبارک! نقاشی در اندازه ۲۰×۲۰ سانتیمتر روی مقوا با مداد کنته میباشد.

چون مانکنی بر روی سکوی نمایش

با بزک هایی از ظلم و فاجعه نمایان میشود

آنگاه با افتخار دور می شود

گیج و حیران و انگشت به دهان

نقش اولهای فاجعه و مظلومان

به التماس و انتظار سال بعد می نشینند

بی خبر از آنکه او هم با نقش و نگارهای جدید آرایشگری زبر دست

رو میکند دست!

با بزک هایی که به قربانی پارسال می روی!(کمال معاوی)

تقدیم به دوستان عزیز و همیشگی!میدونید،مظلومان هر سال میگن ایشالا سال بعد همه چی درست میشه و نمیدونن که هر سال دریغ از پارسال.اینکه به هم میگیم سال نو مبارک یه حرف،یه تعارفه چرا؟ چون هنگام سال نو اکثر والدین شرمنده فرزندانشون میشن و حالشون از این سالهای نو که آنهارو فقط به مرگ نزدیک میکنه بهم میخوره. به هر حال ارزو میکنم که در این سال بزرگ بشید نه جسمانی بلکه روحی! این مملکت بیش از پیش به انسانهای بزرگ با روحهای بزرگ نیازمنده.این نقاشی هم چهره شیرین میباشد که توسط فرهاد در کوه کنده شده.سال ۱۳۸۲مواد رنگ روغن.

این قافلهء عمر عجب می گذرد!!

خرسند و پیروز باشید.

روزی که قطره ای از اقیانوس جماعت هستی

آن روز که مرا بی سرانجام یافتی

روزی که من سرانجام توام،سرانجامت درین هستی

آن روز همه پوچند،همه سرتا پا دروغ

همه چون قلعه ای از شن بادهای ساحل

می پاشند از هم با تلنگری

آن روز که من پناهتم،ترکم میکنی ای جاهل

من از روزی میگویم که انبار باورت

پر میشه از شک و بی اعتمادی

من از روزی میگویم که دور نیست

روز که به چشمهای صاقم هم بی اعتمادی

نرفتی هنوز گناهت را میشویم کنون

مرا دریاب به من اعتماد کن

لحظه هایم را غنیمت شمار

ای نرفته هنوز برگرد مرا باور کن.( ک.م )

تقدیم به دوستان.بعضی موقه ها ،میدونی روزهای جدایی رسیده و تلاش تو اون هم بی فایدست.منم میگم ولش کن همه چیز درست میشه.شما هم میگید.......

این بچه هم نامش هیچکس هست، رنگ روغن ،۷۰×۵۰،محصول ۱۳۸۱.

در این فریادهای به ظاهر فریاد ،

در این جیغ هایی که منجر به آهنگ و رقص میگردد در نهایت!

نه! فریاد من ازین انسان نماها نیست حتی ،

فریاد من گریه نیست ، خنده نیست

جیغ و رقص و آهنگ نیست

فریاد من دردی است که در نهایت به گوش میرسد

در آنجایی که با اشک خدا در ستیز است!!

آری! فریاد من خود بینهایتی است که در نهایت به گوش می رسد

نه اینجا میان من و شما! ( ک.م )

تقدیم به دوستان عزیز.اغلب فریادها و دردها را اگه درست توجه کنی می بینی که چیزی جز یک ناله کوچکی که در آخر به رقص و شادی مبدل میگردد نیست.البته یک شادی واهی و پوشالی!

نقاشی هم بر میگرده به ۲سال قبل،اندازه آن ۳۰×۲۰ که حاصل مداد کنته روی چوب می باشد و اسمی هم ندارد.اگه خواستید واسش اسم انتخاب کرده و واسم بفرستید.

با زبان خویش بحث گرمی داشتند گنجشکها

آسمان آبی تر و ابرها با ظرافت بیشتر ترسیم می شدند

در گلدانم تک گل زرد خندان سلام میکرد

مهربانی و زیبایی مثل خونِ در رگها در خانه ها آدمها می دوید

برای اولین بار خندهء آن مادربزرگ عبوث را دیدم،پدر بزرگ نیز جوانی میکرد

آفتاب دلنشین فرمانروایی میکرد

در لحظه هایی که بوسه میگرفت هر یار از یارش

گل و پروانه را بگیر تا مرغ عشق های زرد و آبی،تا نوازنده از تارش

بیهوده نبودم دگر، بیهوده نبود هیچ چیز دگر

هر انسانی یه دنیا بود با قلبش

هر کس به رنگی عشق را می شناخت و خدا را!

عدالت و ظلم چون دو پیر مردی با چمدانهای پوسیده

دور می گشتند در خیابان بی انتهای خزان زده

عدالت یعنی چه؟ظلم دیگر چیست؟

عشق مثل برف که همه جا رو بی نقص میکند 

می بارید همچو گلهای نیلوفری،گلهای سپید

بر این آدمهایی که به انتظار این روز چه ها که نکشیدند ، چه ها که ندیدند!

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

دستی ناگهان 

آری دستی سیاه و خون آلود

که به صدها پلیدی و تاریکی که شاه کار خود آدمها بود،آغشته بود

گلویم را فشار داد تا بیدار شدن

کدام گنجشک ، کدام گلدان

مهربانی و زیبایی افسانه ایست که هزار ساله گم گشته

ظلم اربابی است که چاکرش عدالت را هر روز فلک میکند

عشق هم چه بگویم که چه بلا بر سرش آمده

¤¤¤¤¤¤¤¤¤

در این بیدادگری ظلم،در این بی عدلتی،در این پنهانی عشق

چگونه من این خواب را دیدم؟

من که حتی در خوشبین ترین کتابها نخوانده بودم

در محال ترین خیالم پرواز نکرده بود،حتی

هم از روز میلاد خویش

سئوالیست بزرگ که جوابش بشارتی است

یه جایی در این زمان، یه جایی در این تاریخ نرسیده

خواب من رنگ حقیقت میگیرد

عشق هر چند دورست

اما یه روز هنگام بحث داغ گنجشکها در آسمان آبی تر ظهور میکند

و جزء کوچک معجزه اش عدالت است و آزادی! (( ک.م ))

تقدیم به دوستان.میدونم که کمتر کسی این مطلب رو می خونه و این خاصیتشه!

نه انتخاب برای زندگی کردن

کین از برای انتقام

نه متمدن و حکیمانه زیستن

از آن دست که صداهای سرد و خشک

سلاحهای خاصٍ قطع باوری شنیدن

آری زنده بودن؟

یا

زندگی کردن؟ ( ک . م )

این نقاشی هم مال ۴ سال پیشه با همون

مشخصات قبلی و با نام (سکوت)

بعضی موقه ها که به خودت و پشت سرت که

نگاه می کنی میبینی که زنده موندی، نه که زندگی کردی. و بعد خنده ای همچون زهر!